เรามาไกลถึงจุดนี้ได้อย่างไร จุดที่เราไม่ต้องประสบความสำเร็จ ก็เปิดคอร์สสอนคนอื่นก็ได้?

เราสอนคนอื่นได้ เมื่อเราเป็นคนที่ประสบความสำเร็จ ….เท่านั้นหรือ
ประเด็นนี้ผมเห็นบน Internet ครับ
ผมจะเขียนมุมมองส่วนตัวของผมนะครับ ไม่ได้ต่อต้านประโยคข้างต้นแต่อย่างไรเลยนะครับ

ผมเติบโตมากับครอบครัวที่ผู้ใหญ่ทั้งบ้านผมเป็นคนอยู่ในวงราชการเกือบทั้งบ้าน มีทั้งครูใหญ่ ครูน้อย ภารโรง ทหารบก ทหารอากาศ ตำรวจ ทหารปืนใหญ่ เสียดายไม่มีทหารม้า ไม่งั้นจะได้ขอใช้สิทธิ์ ลดราคาเรียนขี่ม้า (เฮ้อ)

อาชีพที่ผมอยากยกมากล่าวถึง คือ ครูอาจารย์ คนที่เติบโตมาโรงเรียนสมัยผม
น่าจะพอนึกออกถึงคำกล่าวที่ว่า “จิตวิญญาณ ความเป็นครู” เมื่ออ่านคำนี้ซ้ำๆ ซัก 3-4 รอบ
ผมว่าภาพทั้งหมดในหัวของคุณ มันจะลอยขึ้นมา แจ่มชัด และ ความซาบซึ้งมันก็จะตามมา

thumbnail

 

แม้เราจะเติบโตมาจนเป็นบุคคลที่มีคุณค่าในตัวเอง และต่อสังคมในแบบของแต่ละคนแล้วก็ตาม
เวลาเรานึกถึงครูบาอาจารย์ ที่มีจิตวิญญาณ ความเป็นครู แล้ว เรานึกภาพคุณครูของเราอยู่ที่ไหน แน่นอน ภาพจะต้องปรากฏชัดว่า คุณครูยังคงเป็นคุณครูที่น่ารัก และ คอยประสิทธิประสาท วิชา แล ะ เผื่อแผ่ความรัก ความห่วงใย ความอบอุ่น รวมไปจนถึง การทำโทษแบบคุณครู ไม่ว่าจะแบบเบาๆ เช่น ให้ยืนหน้าห้อง ให้ยืนคาบไม้บรรทัด หรือ ไปจนถึง การหวดก้นด้วยไม้เรียว (ไม้แท่งเล็กๆ ยาวๆ) ที่ครูชอบซ่อนวางไว้เหนือกระดานดำ ของทุกห้องเรียน 555 คุณครู คงนึกไม่ออกใช่มั้ยว่า พวกผมนี่แหละ ที่ลากเก้าอี้ไม้ที่มันง่อนแง่น โยกเยก มีหัวตะปูบิดๆ เบี้ยวๆ โผล่มาเกี่ยวกางเกงนักเรียนผม ผมลากเก้าอี้ ไปตะปบ ตะปบ ควานหาไม้เรียว เอาลงมาไล่หวดเพื่อนๆ ซ้อมเป็นคุณครูกัน

ภาพทั้งหมด มีใครอ่านแล้วภาพชัดเจนแบบที่ผมเขียนบ้างครับ
นั่นแหละครับ จิตวิญญาณของความเป็นครู ครูผู้หวังสั่งสอนให้ศิษย์ทุกคนได้เติบโตออกไป และได้เรียนรู้ เพิ่มเติมในอนาคต จากครูบาอาจารย์ท่านอื่นๆ ในโรงเรียนใหญ่โต วิทยาลัยที่ทันสมัย มหาวิทยาลัยอันดับต้นของไทย และ ต่อไปถึงระดับต่างประเทศ

ครูเหล่านั้น ไม่ได้มีใครเป็นเศรษฐีร้อยล้านพันล้าน แม้แต่คนเดียว
แล้วทำไมผมกลับรู้สึกรักคุณครูพวกนั้นมากกว่าอาจารย์ระดับประเทศ ระดับโลกของผม….

ใช่แล้วครับ ความรู้ที่เราได้รับมา ประสบการณ์การได้เรียนรู้
ที่ประทับใจ จากคุณครูแต่ละวิชา ไม่ว่าจะเป็น กพอ สลน สปช อีก กทท กบว ไม่ว่างเว้นนน อ๊ะ อันหลังนั่น นกแลแล้วล่ะ
ความประทับใจเหล่านั้น ความรู้ที่เคยได้เรียน ทำให้ผมเติบโตต่อไปได้

ดังนั้นหากคนที่จะ ถามคำถาม ช่วยคิด แนะนำ บอกกล่าว สอนสั่ง อบรม หรือไล่ระดับการแบ่งปัน ความรู้ “เท่าที่เขามี”
ให้กับเราได้ คนเหล่านั้น มีคุณค่าสำหรับผม เขาคู่ควรสำหรับการเป็นคุณครู ให้ผมเสมอ และ ตลอดเวลา
ดังนั้น ผมจึงสนับสนุนให้ใครก็ได้ แบ่งปันประสบการณ์ การเรียนรู้ ความรู้ (แม้แต่รู้ว่า ป้าร้านขายของข้างบ้าน ลูกแกติดหวัดที่กำลังระบาด) ผมว่านั่นก็เป็นความรู้ เพราะเมื่อรู้แล้ว ผมก็แกล้งแวะไปซื้อของ แล้วก็ถามถึงอาการลูกของป้า ป้าก็รู้สึกดีใจที่มีคนห่วงใยครอบครัวของแก….

แบ่งปันความรู้เท่าที่คุณมี เท่าที่คุณพอจะทำได้
คุณไม่รู้หรอกว่า สิ่งที่คุณคิดว่า ไม่มีคุณค่าอะไรมากมายสำหรับคุณ
อาจจะเป็นความรู้ที่เปลี่ยนชีวิตคนที่ได้ฟัง หรือ คนอื่นๆ รอบตัวเขา ไปโดยสิ้นเชิงก็ได้

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *